kişisel ıvır zıvır

döneceğimi söylemiştim ya da sözler tutulmak için verilir

2009-08-01T01:16:00.002+03:00

bir söz verdiğinizde onu havaya bırakırsınız; söz yolculuğuna başlar. zamanı ise geldiğinde sözün yeryüzüyle buluştuğu noktada olur ve sözünüzü tutarsınız. aslında her şey bu kadar basit.

fakat sözün düştüğü yerde olabilmek şimdiye kadar hiç böylesine zor olmamıştı.

haritanın diğer ucundaydım ve geri dönememe olasılığım cebimdeydi hep. yedi diyardan insan tanıdım, onlara sahip çıktım, onlara canımı emanet ettim. bugün buradayım, fakat aklım orada. çünkü her zaman orada birileri olacak.

25 yıldır oluk oluk akan kan, bilmem neden hep sıvaları dökülmüş evlere gelen acı haberler ve beyaz saçlı adamların “artık bizi oğlunuz kabul edin” kabilinden açıklamaları durmayacak.

bu ne zaman olsa artık iki kere üzüleceğim. çünkü oradaydım. ve inanın, oralar son günlerinizi geçirmek isteyeceğiniz türden yerler değil.

allah hepsini korusun.

es pas

2008-09-05T16:01:00.002+03:00

"askere gittim dönücem."

sağlıcakla.

dostoyevski yaşasaydı radiohead dinlerdi

2008-08-10T08:29:00.000+03:00

Biri edebiyatı diğeri müziği alt üst etmiş bu iki efsanenin ortak noktaları, iki sanat dalında da resmedilen insan imgesinin tamamlanışını sağlamaları, bizi insanın eksik kalan parçasıyla yüzleştirmeleriydi.

Orhan pamuk, yer altından notların önsözünde “o’ndan önce hiç kimse aşağılanmanın zevklerinden bahsetmemişti” diye yazmış.

Radiohead’e gelince; stüdyoda ısınmak için çaldıkları, grup olarak pek de sevmedikleri bir şarkıylacrep dünyanın altını üstüne getireceklerini herhalde tahmin etmemişlerdi.

“i’m a creep, i’m a weirdo…”

buraya dikkat: “what the hell am i doing here, i don’t belong here”. bu sözlerdeki rahatsız, isyankar ve çaresiz adam pekala suç ve ceza’nın raskolnikov’u olabilirdi.

Karma polis’te ise thom yorke şöyle der:

“her hitler hairdo, is making me feel ill…”

Rahatsız bir zihnin küçük bir ayrıntıyla nasıl da alt üst olabileceğine vurgu yapan bu sözler bana, yer altından notlardaki adamın yakasını bırakmayan takıntılarını, bilinçli olarak saçmalayışını ve bu davranışını pek insanca buluşunu anımsatır.

İki kitapta da sıkça işlenen uykuyla uyanıklık arası, hastalıklı ruh hali; thom yorke’un bir astral seyahat sonrası yazdığı rivayet edilen pyramid song’ında adeta müziğin üzerinde yüzer ve sayıklarken varlığın doğasına ilişkin böylesine derin sözleri ancak bir Dostoyevski karakteri sarfedebilir.

Bu nedenle farklı çağların bu iki ayrı dehası arasında kökleri insanın yaratılışına kadar uzanan bir ilişki olduğuna inanıyorum. Kim bilir, bu ilişki belki de insanlığın ortak belleğinden ileri gelmekte. Bu koca hafızanın aynı parçasına tutunan iki efsanenin arasında bir asırdan fazla zaman olmasını manidar buluyorum.

Bu zamansız çakışmadan dolayı da dostoyevski’nin radiohead’a kayıtsız kalamayacağını düşünüyorum ve zamansız seslerin toprağın altına sızabileceğine hala inanıyorum.

not: itusozluk.com'da da yayınlanmaktadır.

akıllı adamlar annelerine yakışmazlar

2008-08-10T08:28:00.000+03:00

o günlerde sakinliği nedeniyle tercih ettiğimiz bir barın terasında sohbet ediyorduk.

Masaya yatırmanın anlamsız kalacağı bir dolu harbici sorundan bahsettikten sonra “annemin istediği gibi bir adam olamadım” deyiverdi. Konuşmanın kasveti canımı sıkmıyordu zira bir araya geldiğimiz bazı zamanlarda güneşli bir günü karartacak kadar kasvetli oluşumuza alışkındım.

Ancak sıkıntılarla örülü bir hayata karşı –“kimsenin anlayamadığı problemleri” yoktu bu adamın, sıradan bir insanı kolayca yere yıkabilecek dertleri vardı- öfkesini bileyip, sağduyusunu cebine koyup, zihnini her daim diri tutmaya çalışarak ayakta kalmayı başarmış olan dostumun, böyle bir cümleyi sarf ederken yüzüne çöreklenen naiflik beni şaşırtmıştı.

“Boş ver “dedim, “zaten akıllı adamlar annelerine yakışmazlar”. Gözleri parladı, birden yüzüne beni anladığını belirten o tanıdık gülümseme yerleşiverdi. bu içten gülümseme, bence sohbet dediğimiz şeyin doruk noktasıdır. bazen sohbetin bu gülümsemeye varmak için kullanılan bir araçtan fazlası olmadığını düşünür, böyle anlara ne kadar nadir rastlandığını hatırlayarak hayıflanırım.

Şüphesiz ki bu söz, çeyrek asıra yaklaşan hayatım boyunca(peh peh) zaman zaman aklıma gelen bir düşüncenin imbikten geçirilmiş sade bir ifadesiydi.

Ne de olsa ben de annesine yakışmayanlardandım.
“mezun ol-çalış-askere git-evlen-çocuk yap-öl” oyununda 3. bölüme kadar yükselmiş olsam da, dünyaya gelen her ölümlüye daha doğmadan biçilen bu sıkıcı kehanete inanmamakta diretiyor, zaman zaman evdekileri kaygılandıran açıklamalarla ezberlerini bozmaya çalışıyordum. Bazen hayatımdaki taşların yerini değiştirerek eyleme geçtiğim de oluyordu. böyle zamanlarda şunu düşündüğümü hatırlıyorum: “onlara danışsaydım bu karaları asla alamazdım”. Neyse ki henüz pişman olmadım.

Aslında beni başlıktaki önermeye götüren şey, yukarıda bahsettiğim küçük radikal manevralardan ziyade, her ne kadar kağıt üstünde normal bir hayat yaşıyor olsam da için için ailemin bilmediği bir yaşama sahip olduğum düşüncesidir.

Yine de sözün içinde barındırdığı potansiyel tehlikeye dikkat etmeli: söz, ilk bakışta tüm karanlık yönlerimizi kucaklayıp bir tür Hıristiyan affediciliğiyle onları meşrulaştırır gibi görünse de mesele bu değil. Vicdan yıkama makinesi henüz keşfedilmedi ve erdemsizliği kutsamaya çalışmıyoruz.

Dert, bize biçilen kefeni yırtmakla ilgili.
Çünkü pusulası norm olanın özgün olamayacağını biliyor ve dünyada iz bırakanların bu “norm kefenini” yırtabilenler olduğuna inanıyoruz.

Elimize tutuşturulan yol haritasını kullanmanın konforlu sularında kulaç atmak, bizi yalnızca birbirinin aynı hayatlara götürmekle kalmıyor, dünyayı da küçükbaş hayvan çiftliğine dönüştürüyor. üstelik kopya koyunlardan oluşan bir çiftliğe…

Şahsen Anti ütopya yazmanın gitgide gereksizleştiği bu dünyadan korkuyorum.

Tam da bu nedenle anneme yakışmayan hayatımı seviyorum.

Dünyanın bütün delileri birleşin! bugünün normalleri, nicelik olarak bizim çoğunlukta olduğumuz bir dünyanın delileri olacaklardır. Farklı olmayanın tımarhaneye tıkıldığı bir dünyanın yaratıcılığını hayal edin, üretim hatalarını ve “arıza”ları sevin.

not: itusozluk.com'da da yayınlanmaktadır.

yaşanan her an yeni bir zihindir

2008-08-10T08:27:00.000+03:00

“yaşanan her an yeni bir zihindir.” Duyar duymaz hakkını teslim ettiğim bu söz, insanın ikiyüzlülüğünü rasyonelleştiren/anlaşılır kılan bir önerme olsa da ona öfkeyle yaklaşmak yerine onu dünyanın anahtarı bilip cebimde taşımayı tercih ediyorum. Zira bu anahtar eksik parçaları öylesine güzel tamamlıyor ki, dünya gözlerimde berraklaşıyor.

Bu sözü cebime koyduğumda, güzel sanatlar fakültesine kabul edilmeyen vasat bir ressam adayının bir süre sonra dünyanın canına okuyacak bir canavara dönüşmesine şaşırmıyorum.

Ya da düşünce tarihinde hatırı sayılır bir yer edinen düşünürün, felsefesini oluşturmaya başladığı zamanlarda herkesi şaşkına çeviren faşist düşüncelerinin arkasında durabilmesini anlıyorum.

Eğitim felsefesi üzerine dünyaca kabul gören bir esere imza atan bir başka düşünürün kendi kurduğu okulda yetiştirdiği öz çocuklarının birinin şizofren, diğerinin de hayatın oradan oraya savurduğu bir zavallıya dönüşmesini yadırgamıyorum.

Aslında insanın ikiyüzlü doğasını anlamak için sadece insanlığın inşa ettiklerine bakmak da kafi olabiliyor.

En lüks semtlerinden, en ötekileştirilmiş kısımlarına kadar pek çok parçasında hayli vakit geçirmiş biri olarak benim için başlıktaki sözün tezahürü İstanbul'dur. Kısa şortuyla annesinin elinden tutarak yürüyen bir veletken, beni en çok heyecanlandıran şeylerden biri de kasaba sayılabilecek şehrimizden çıkıp annemle birlikte istanbul’daki dayılarıma yaptığımız ziyaretlerdi.

Adım atar atmaz beni cezbeden bu şehir, büyüklüğü ve karmaşıklığı ile çözülmeyi bekleyen gizemli bir puzzle gibi bana göz kırpıyordu. Öyle ki istanbul’u görene kadar büyüdüğüm şehirde yaşadıklarımın bir hayat değil en fazla hayatın bir müsveddesi olabileceğine kanaat getirmiştim. Bu ezici aldatılmışlık hissi, büyüdüğüm şehirden kaçıp bir an önce kendimi istanbul’un kollarına bırakmak için büyük bir tutku duymama sebep oldu. Ben gerçekten yaşamak istiyordum ve “gerçek hayat” istanbul’daydı. İstanbul hayalleriyle geçirdiğim 5-6 yıllık zaman diliminden sonra, bir gece yüzyılın facialarından biri olarak tarihe geçen büyük deprem şehrimizi vurunca kaderimin de yavaş yavaş değişmeye başladığını hissettim.

Beni bu düşüncelere sevk eden noktalardan biri okulumun yıkılmış olması, bir diğeri ise faciadan sağ kurtulmayı başarıp sonrasında kollarımda can veren insanlar için yapabileceğim bir şey kalmamasına isyan edişimdi. O dönemlerde de bir velettim, fakat bu kez annemin elinden tutmak yerine, lojmanında kaldığımız sağlık ocağına akın akın gelen yaralıları uygun bir yere yerleştirmek, susuzluktan ölmesinler diye onlara su taşımak gibi görevler edinmiştim. Ellerimle su içirdiğim yaşlı bir adamın gözlerimin önünde iç kanama geçirip hayatını kaybetmesi bardağı taşıran son damla olmuştu. Her şeyi bırakıp bağıra bağıra ağladığımı hatırlıyorum. Bu an; hayata, tanrı’ya, kadere, başımıza gelen her şeye isyan ettiğim ve çığlıklarımla çocukluğumu yırtıp yeni bir hayata başladığım an olarak kişisel tarihimdeki yerini hala koruyor. Yaşadığım travmanın etkisiyle kısa bir süre sonra geçirdiğim apandisit ameliyatı da o günleri hiç unutmamak adına vücuduma kazınan 4 santimlik bir iz bıraktı.

Deprem ve yaşadığım şehirle hesaplaşmam burada sona eriyor ve liseye geçmemle birlikte önümdeki 9 yılı kapsayacak olan İstanbul günleri başlıyordu.
İşte bu 9 yıl insan doğasına dair düşüncelerimi derinleştirmeye başladığım bir süreç oldu.

Önce zamanında hanedan üyelerin kaldığı boğaza nazır saray yavrusunda üç yılımı geçirdim. İstanbul’a yeni gelen biri için bir hayli şanslıydım anlaşılan. Ardından gasp, hırsızlık ve cinayet gibi suçlarla ünlenmiş bir semtte, üniversite yurdunda iki yıl geçirdim. Bu süreç içerisinde gasp edilen arkadaşlarım oldu. Yine uykusuz bir gece, sokağımızda duyulan tekinsiz sesin bıçaklanarak öldürülen bir adamın son çığlığı olduğunu ertesi gün öğrendim. Bütün bu olaylara rağmen bu semte hala tuhaf bir şefkatle yaklaşıyorum. zira suçun oraya kendiliğinden değil de bilinçli olarak hapsedildiğini biliyor ve bunun sorumluluğunu da o semte yüklemiyorum.

Oradan ayrıldıktan sonra istanbul’un görece itibarlı semtlerinde 4 yıl geçirdim. İş hayatına atıldıktan sonra şu herkesin gıptayla baktığı lüks mekânlara iş dolayısıyla girmek durumunda kaldım. Bu lüks/özenilen hayatta gıpta edilecek hiçbir şey olmadığını bu süreçte anladım.

İstanbul’daki bu süre boyunca, şehirden bir kesit alıp kendimce yorumlayabildiğimi düşünüyorum ve görüyorum ki şehirler için de “yaşanan her çağ yeni bir zihindir”.
Zira zamansal olarak üst üste binip kendinden öncekini korumak yerine izlerini silmeye çalışan istanbul’un yeni zihni, bugün pek çok çelişkiyi ve çarpıklığı aynı zaman diliminde ve dip dibe barındırarak çağlara göre değişen yapısını kolayca fark etmemizi sağlıyor.

Bu nedenledir ki bazı caddelerde 10 kişiye bir polis düşecek kadar paranoyak bir güvenlik anlayışında ısrar edilirken, bir alt caddede hemen her gün işlenen adi suçlara müdahale edecek bir tek bile polis bulunamıyor. Çünkü yaşanan her an yeni bir zihindir ve hoyratça üst üste binen bu çelişkili zihinler şehri nefes alamaz hale getirmiştir. İşte bu yüzden İstanbul paronayak şizofren bir şehirdir. İşte bu yüzden insanın en karanlık yanlarını ortaya çıkartarak belleklerimizdeki “masum insan” imgelerine tecavüz eder ve bu haliyle belki de en çok dostoyevski’ye yakışır.

Kişisel tarihimde derinden yer eden pek çok olayı ve insanı istanbul’a borçlu olduğumu bilmekle birlikte bana sunduğu olaylar ve insanları kendimce yorumlayıp onlara yeni bir şeyler katabildiğimi düşündüğüm için kendimi çok da borçlu hissetmiyorum. Ancak bugün dünyanın herhangi bir şehrine beş parasız olarak bırakılsam da bir yolunu bulup hayatta kalmayı başarabileceğime olan inancım bana İstanbul’un hediyesidir.

Şimdi zorunlu bir ayrılık arifesinde, büyüdüğüm şehirde annemle kahvaltı ederken -ki yıllardır ilk kez bu kadar yavaş, zaman baskısı hissetmeden, kısa süre sonra ayrılacağımızı düşünmeden kahvaltı ediyor ve birlikte zaman geçiriyoruz- istanbul’u düşünüyorum. Bu paronayak şizofren şehrin zaman zaman beni nasıl hasta ettiğini, tüm yılların sonunda bana nasıl büyük bir iç karmaşa ve yorgunluk miras bıraktığını daha iyi anlıyorum.

Bu karmaşa ve yorgunluğa minnettar olmamamın sebebi ise yıllar önce küçümseyerek kaçtığım şehrimdeki yavaşlığı, dinginliği sevmeye başlayışım. İstanbul’dan ayrılıp büyüdüğüm şehre geri dönmek bana hayatımın en azından bir kısmı için çemberin tamamlandığı, bir dönemin sona erdiği hissini veriyor.

İstanbul’daki son günlerimde bu şehrin bana bahşettiği iki dostumla uzun süre tadı damağımda kalacak sohbetimizin ardından, vedalaşma cümlelerinden hemen önce onlara şunu söyledim: “sizi ayrı ayrı ve çift olarak çok seviyorum, çünkü bunları konuşacak kimsem yok”
Bana bunları söyleten şey hayatı boyunca ait hissedememenin sıkıntısını çekmiş biri olarak kısa bir süreliğine ve belki de ilk kez kendime ait olacak bir şey bulduğumu duyumsamamdır: Ben bu iki dostumla paylaştığım masaya, sohbetlerimizin huzurlu tadına aidim.

Bu aidiyet hissi ve istanbul’a dışarıdan baktığımda daha iyi görebildiğim çelişkilerim, beni insanın yaşadığı şehre aslında ihtiyaç duymadığı düşüncesine götürüyor. Çünkü ait hissettiğim o sohbet masasını dünyanın her yerinde kurmak mümkün. Fiziken yan yana olmasak da düşsel olarak o masada sohbet edebiliriz. Çünkü aslolan, birbirini anlayan zihinlerin enerjisidir. Ve yaşanan her an yeni bir zihindir.

not: itusozluk.com'da da yayınlanmaktadır.

?

2008-05-07T12:18:00.003+03:00

elde et, kabul et, reddet.

vicdanın için dua et ve durma kendine yeniden ihanet et!

"hayat hayatdır" dediklerinde damarından giriyorlardı, sen uyuyordun, ben seni uyandıramayacak kadar yorgundum.

eh

2008-05-07T12:11:00.003+03:00

kutsayacak yeni bir şey yok.

çanlar çaldı, çığ düştü, kule yıkıldı ve karşımıza her zamanki yazı çıktı : “game over”

jeton bitti bebeğim, “insert coin”

öyle

2008-05-07T12:08:00.002+03:00

midem dünyayı içine alabilecek kadar geniş, hepsini kusabilecek kadar bulantılı.

elimde bir şey kalmıyor yani. eskiyorum sadece.

ilaç-sız

2008-04-27T00:49:00.003+03:00

iyi olmayanlara selam olsun.

kendi hastalığını yaratmak kendi ilacını yaratmaktan daha kolay.

ilaçlar ilaçlar ilaçlar.
midemdeki yılanlar.

af dilenmeye yüzüm, aşk dilenmeye mecalim, düşünmeye halim. yok.

üstümüzdeki ölü toprağından sıyrılacağımız günü beklemek aptalca gelmeye başladı.

hayatla ölüm arasındaki ince çizginin üstünde duran, bir ayağı burada bir ayağı orada; yarattığı anlamların içinde kaybolan, fazlasıyla basit olan hayatı sevemeyecek kadar zeki, ona dayanamayacak kadar duyarlı birileri var şu hayatta.

bir gün gittikleri yerden “gittim ben, iyiyim” diye kartpostal gönderseler bile, yokluklarının yerine bıraktıkları belirsizlikle avunamam.

bir yerlerde, “derinliği gitti, deliliği baki olsun” demiştim.

yoo yoo yoo derinliği gitmedi, gidemiyor. derinliği hemen şurada, midemin içinde. asit dolu plastik kapta kıvranıp duran solucan çaresizliği var midemde. hem yanıyor, hem bulanıyor.

ah! bunların hepsi de düşününce oluyor. düşünüyorum, o halde yok oluyorum.

iç sesim yükseldiğinde, sular da yükseliyor.

değişen şu ki, artık olan bitenden dünyayı sorumlu tutmuyorum. belki de hiçbir şey onun kadar masum ve tutarlı değil. o, dakika bile sektirmeden yapıyor günlük işlerini. her gün aynı zamanda tam bir tur dönmüş oluyor mesela. benim dakikam dakikama uymuyor.

dünya olduğu gibi, olduğu yerde dönerken benim de başım dönüyor. sanki her gün farklı yöne.

o halde onun suçu yok. bela, dünyayı bulanık gösteren gözlüklerimde. yeni bir gözlükçü arıyorum bugünlerde.

bağlı

2008-02-19T23:28:00.003+02:00

insan, taş attığı kuyudan ses gelsin istiyor. kuyudaki, aşağı düşen taşın bir işaret olduğuna inanmak istiyor.

“bazen tek çare bir hikâyeye inanmaktır.”
hayır, her zaman tek çare bir hikâyeye inanmaktır.

hikâyeyi dilinizin üstünde gezindirmek, tadı kaçtığında yutkunmayı bilmek, bildiğinizi unutmak üzerine romantik inançlar beslemek.

parmaklarınızın arasında dolaştırdığınız bıçak gibi, her zaman bir yerlerinize saplanma olasılığıyla (hikâyeyi hikâye yapan bu olasılıktır) ve zamanı öldürecek kadar akıl dışı bir devinimle.
zamanı öldürme illüzyonuna sıkı sarılın. çünkü gerçek olan şu ki aslında zaman bizi öldürüyor.

bir hayatınızın olması için bir hikâyeniz olmalı.

soğuk yenilen yemek

2008-01-31T02:16:00.000+02:00

intikamdır o dediler. kısmen haklı olsalar da büyük oranda yanıldılar.

soğuk yenilen yemek yazıdır. ne de olsa yeterince ürpermemiş kelimeler henüz ayakta durmayı öğrenmemiş olanlardır.

dünyanın öbür ucundan bir adam "gerekliliklerden doğanlar, zorunlu olanlar değil rastlantısal olanlar önemlidir" demiş. ve eklemiş; "acınacak olan, tesadüfleri göremeyecek duruma gelenlerdir." bir de demiş ki "başınıza gelenin değerini içindeki tesadüfler belirler." bir kaç günümü yazdıklarıyla geçirmeme yetecek kadar iyi bir saptama.

şu istanbul'a kar yağarken, ofis kahvesi eşliğinde seyirci kalan, plastik romantiklerin aksine sokaklardaydım.

zor şartlarda çalışan bir kadınla karşılaştım. yüzü soluktu. nurunu kaybetmiş olmanın solukluğu değil de, sürekli katlanmak zorunda olmanın solukluğu.

kocası ressammış. tuvallere sığamadığı için duvarlara resim yaparmış. duvarların sahipleri hep köylerinin manzarlarını istermiş bu adamadan.

çoban, koyun, yeşillik ve bacasından dumanlar tutan kerpiç evler. tanrı'm!

"en çok da bu duruma deli oluyor. sürekli köy çizmeye." dedi kadın.

"ancak onu düzenli bir işte çalışırken hayal bile edemiyorum. hayat zaten çok kısa olduğuna göre herkes istediğini yapmalı. karnımız doyduktan sonra, teferrüat."

"ben de asgari giderlerimizi karşılamak için yapıyorum bu işi. en azından birimiz mutlu olmalı, değil mi?"

ona rastgeldiğime sevindim. fazlasıyla makul, makulluğuyla mutlu gerçek bir kadın tanıdım. bütün gün soğukla kavga ettiğime değdi. mutlulukla ilgili verdiği ders yeni dünyaya uymuyor, kabul. peki yeni dünyanın bize uyduğunu kim söyledi?

her neyse.aslında bir süre yok olacağımı söyleyemeye çalışıyordum. hani şu toplamaya çalıştığım kelimelerin ürpermesi için.

"yemekler soğuyana kadar kafanıza geçirdiğiniz prezarvatiflerden kurtulun, böylelikle tesadüfleri görmeniz kolaylaşır, daha çok zevk alırsınız" diyecektim bir de.

gibi

2008-01-31T02:15:00.000+02:00

süreç önemliydi

2008-01-31T02:12:00.000+02:00

pırıltı

2008-01-31T02:06:00.000+02:00

spin

2008-01-31T02:05:00.000+02:00

kusursuz

2008-01-31T02:03:00.000+02:00

closer

2008-01-31T02:02:00.000+02:00

terapi bitti

2008-01-31T02:00:00.000+02:00

derin acılar dilsizdir

2008-01-17T03:42:00.000+02:00

kulağa hoş geliyor, insanı yakalıyor; slogan gibi.

“derin acılar dilsizdir.”

derinlik delisi

nasıl, yakışıklı oldu mu?

insan kendi hikâyesinin en önemlisi olduğuna inanmak gibi bir sakatlıkla doğmuş ne yazık.

daha da kötüsü yarattığı kurgulara tüm samimiyetiyle (ama anlık samimiyet diye bir şey de var) inanabilmek ve bununla başkalarını da zehirlemek gibi zayıflıkları var. zehir yayıldıkça “a perfect circle” a ulaşıyoruz, ulaştıkça nirvanaya yaklaşmakla beraber genelde varamadan çakılıyoruz yere. güm!

mesela dünyadan olanı tanrısallaştırma hatasına düştüğünü anlamak, melek filan değil de aslında en basitinden bir insancık olduğunu fark etmek tırnaklarının çekilmesinden pek farklı değil.

serde bu tırnak acısıyla dövünmek, herkesin önünde organlarını parçalayıp histeri krizlerine girmek var. ama başka şeyler de var. açıklamaya çalışalım;

eski bir dost “bu dünyada ne yaparsan yap, dönüp dolaşıp aynı menüleri yersin” derdi.
bir başkası da “kendini sürekli aynı durumda cebelleşirken buluyorsan, orada alamadığın bir ders vardır, git ve al” derdi. haklıydılar. büyük cümlelerimiz, büyük filmlerimiz, büyük oyunlarımız var hepimizin.

sorun şurada ki bunların hepsi de boyumuzdan büyük. ama, hadi itiraf edelim aslında o kadar da büyük değiller. büyüten biziz, sürekli aynı menüye fit olan, oradaki kahrolası dersi bir türlü alamayan biz son çare olarak ölü taklidi yapmayı seçiyor, son çare de tükendikten sonra metafor manyağı oluyoruz.

lakin bunlar da kesmeyince acının öznesine şuursuzca saldırıp acının zaten göreli olan derinliğini zedeliyor, çirkinleşiyoruz. susmayı bilmeye ihtiyaç duyduğumuz yer tam da burası.

bir de gitmeyi bilmek var. basit bir insancık olarak kaldıramadığın bir filmin içinde bulunca kendini, ayağına taş bağlayıp kendinin içine atlamak, bulaşık olmadan temiz temiz silinmeyi bilmek.

bkz: fade out

gitmesini bilmek herkes için en iyisi aslında.

tam da bu sıralarda dilsiz kalması gereken bir acıyı yutkunuyorken, onu çirkinleştirmemek ve iyi bir film olarak hatırlamak için elimden geleni yapıyorum. bu bahse dair her türlü cümleyi susarak, nikotin bandının orospuluğuna (sözünü tutmadı) bile öfkelenmeden kendi içimde taklalar atıp yere çakılıyorum.

ama bağırmıyorum, asla. çünkü iç kanamanın da güzel bir tarafı var.

eski zamanlarda filmim anlaşılmadığında kahrolurdum. şimdi, gerçekten iyi bir dalış için yalnız olmam gerektiğini biliyorum. boğulurken biri elimi tuttuğunu söylüyorsa aslında yeterince derinde olmadığımı biliyorum.

sığ sulardaki balıkların samimiyetini sorgulamak değil mesele; sizinle daha derinlere geleceklerini umarak, sığ sulara ait kurgu filmlerde kaybolmak da asla hata değil. çünkü “hiç kimse suçlu değil aslında”

hata gitmesini bilememek, yolculuğa devam edememek, anlatılamayan imkânsızlıkların bile bir gün mümkün olabileceğini görememekte.

yutkunmak gibi bir yetiniz varsa kullanın diyorum özetle, hem kimse bir hiçbir şey anlamıyor hem de acınızın bir anlamı oluyor.

şimdi siz bu dağınık yazıyı print edip nazik poponuzu silerken unutmayınız ki kuzum,

“derin acılara sonsuz ıssızlıklar yakışır”

bu nedenle suratıma çıkartılan her kroşe için dünyaya tek bir cevabım var:

“…..”

iyi yıllar, öyle mi?

2007-12-30T19:21:00.000+02:00

iyi dileklerim yok, herkese yetecek kadarının evrende dolaştığına eminim.

sadece naçizane bir tavsiye:

yeni yıla girerken ertesi gün hapı almayı unutmayın. zira yeni yıl’dan iyilik dilenerek, büyük değişiklikler bekleyerek yeni depresyonlara gebe kalıyorsunuz.

iyi olması için emek verirseniz iyi olur. değişiklik için yola çıkarsanız değişir. sevgiye yaptığınız yatırımın karşılığını beklemezseniz sevilirsiniz. içinizdekine inanırsanız başkalarının size inanmasına bağımlı olmaktan kurtulursunuz.

zamanınızı kiminle ve neye harcadığınıza dikkat ederseniz ulaşmak istedikleriniz size gelir.

kişisel ıvır zıvırlarınızla tanrı’yı meşgul etmeyin, dünyayı değiştirmek için kendinizden başlayan bir yolculuğa çıkın. öncelikle kendi içinize bir dalış yapın; keşfettikçe, kendinize hakim olmaya başladıkça hafiflersiniz.

gerçekten iyi bir dalışın ancak tek başına yapılabileceğini unutmayın.

çoğunluğun yeni yılda aşk dilendiğini düşünüyorum. aşk’a iyi bakın, o’nun aslında dünyadan olanı tanrısallaştırma hatası/yanılması olabileceğini de hesaba katın.
yanılsama sonrası travmatik özyıkım bedelini ödemeye razımısınız, bir düşünün.
aşkı abartmayın, makul olun.

ertesi gün hapı, yarından sonraki gün için bugünden atılan adımdır. bu adıma inanın, yeni yıla girerken hapınızı almayı unutmayın.

son olarak emir kipiyle konuşmama takılmayın, göründüğüm kadar ukala değilim.

dünyanın çıkış kapısı

2007-11-17T12:13:00.000+02:00

hayatımın en iyi filmini gördüm. şimdi sonsuza kadar susabilirim.

su altından

2007-11-15T00:23:00.000+02:00

bir ölümlünün bencil koynunda pas tutmasın ruhum.

bitmedi.

2007-10-09T00:07:00.000+03:00

lanetli olan’la deli olan’ın elinden tuttum. onlar da elele verdiler. mükemmel bir çember oluşturduk. gözlerimiz kapandı, biz’im için bir şey diledik. çemberin tam ortasına düştü yıldırım. her yerimiz kan içindeydi. şiddetiyle ellerimizi ayıramadı ama artık yüzümüz de kalmamıştı, ismimiz de. her şey tam istediğimiz gibiydi.
asırlarca elele asılı kaldık orada, o ormanda, dua’mızın dokunuşunu bekleyerek. yağmurun altında ruhumuzu yıkayıp durduk. hem de asırlarca. en saf halimize varacağımız günü dilendik. bir gün inandık. ve sonsuzluğa mıhlandık.

melankolik gülümseme anıtıydık o an. gülümsemenin en güçlü hali...

elele verdik, ruhlarımız örtüştü. lanetli olan’la deli olanın derinliği oldum. mükemmel bir çember oluşturduk. ölüme çok yaklaşmıştık.

sonra sessizlik girdi aramıza. hatıramız tozlandıkça hafıza dilendik tanrı’mızdan. hayal tozu serpildi üzerimize. omzumda bir periydi o anıt. sol cebimin içinde, kalbimle birlikte yaşayan, en derinimde olan.

her şey yerli yerinde

2007-09-24T05:28:00.000+03:00

tanrı’nın eli omzuma dokundu.
yansımamı gördüm başka bir yüzde.
bembeyaz, ışıklı, alabildiğine sonsuz.
kaybettiğim yanım’ı buldum sokaklarında.
ışığıyla dağılan parçalarımı topladım.

hiç bu denli net hissetmemiştim.
tanrı’nın eli, yüzüme dokundu.
eskisi gibi değil, taşlar yerine oturdu.
kafamın içindeki sahnelerde kurguladım onu.
düş sandım önce, kanıtlarına çarpıp çarpıp sarsıldım.

akşamları bana sarılan bir meleğim var artık.
yüzünü görmeme gerek yok, elini tutmama gerek yok.
onu ne zaman arasam avucumu ovuşturmam yeterli.
tanrı’nın hayatıma dokunan eli olmalı o.
buradan kim bilir kaç asır uzakta.
ama bir o kadar benimle yaşlanan.

hiç bu kadar iyi olmamıştım.
çember tamamlandı, içinde kendimle kaldım.
oradan biz’e dönüştüm.
ve izlerini her yanımda çoğalttım.
onu sevdikçe kendimi seviyorum.

filmimiz, evrenin perdesine düştü.
yaralı başlayıp birlikte iyileştik.
ve harika bir drama yarattık.
deliliğimiz elverdiğince.
diğerleri gibi değil.
“mutlu sonsuz”!

diyalogtik-tak

2007-09-10T23:20:00.000+03:00

adam.
“elimdeki şarap şişesini dünyanın münasip bir yerine sokup kendinden geçmesine az kala bam! diye patlatmak istiyorum.”

kadın.
“cenaze marşın çalarken senin için dua edeceğim”

adam.
“affedersiniz dünyanın çıkış kapısını arıyorum da.”

kadın
“ damsız almıyorlar oraya, bırak seninle geleyim.”

adam.

“bir arkadaşa bakıp çıkacağım derim, sen burada kal”

kadın

“mazoşist olmanın güzel yanı başkalarına izin vermeden kendini yaralıyor olman olabilir mi?”

adam.

“kamyon uzun zamandır üstümde, ileri geri yapıyor. kemiklerimin sesi şarkımız olsun.”

kadın

“dibe vurmadan sıçrayamazsın. benimle gel.”

adam.

“sen biraz da bensen, gittiğin her yerde yanındayım demektir.”

kadın

“bulaşık suyu biraz da bulaşığın kendisi olmuştur artık, değil mi ama?”

adam

“zamanın inatçı lekesi olamazsın. çıkarmanın bir yolunu mutlaka bulur.”

kadın

“zamanın kollarında şırınga izleri var zaten. kafası duman. aynı ritimle “geçmek”ten başka bir halta yaramıyor.

adam

“ilaç derler onun için, ruhunun hava yastığıdır o.”

kadın
“iyi de benimle gel diyen her ses bir gün bir kamyon dolusu kemik sesidir.”

adam

“yeterince gelmedin mi zaten??? artık sıçrayabilirsin! bulutlar senin. ama kulaklarını tıka! arkandaki kemik sesleri kulağına batar.”

kadın
“burada gülümseyerek boğulmayı tercih ederim.”

adam
elini tutuyorum. biri suyu tahliye edene kadar buradayız. gülümse, boğuluyoruz.

kadın

“derin…”

adam
“deli…”

kadın
“ben deli değilim!”

adam
“derinlik delisi”

kadın
sensin o!

adam
“ne fark eder ki…”

umut mu lazım?

2007-09-09T03:34:00.000+03:00

şunu dinle:

daha iyisi olana kadar en iyisi bu.

üretim kapasitesi

2007-09-09T03:33:00.000+03:00

kendi çözümünü yarat(a)mıyorsan kendi lanetini yaratıyorsun demektir.

döngü

2007-09-09T03:27:00.000+03:00

halatlarımı attım. herkes kendini asıyor. ben de öyle yapıyorum.

ilaç

2007-09-03T03:01:00.000+03:00

kendime doğru bir adım atmaya çalışıyordum. tam o sırada üç kelimelik bitkisel ilacı fiber optik kabloların içinden geçirip ruhuma zerk etti:

“artacağın günleri özlüyorum”

o’nun için ölümsüzleşmesi gereken bir şeyler varmış.

“hadi, gurursuzca ambulansı bekleyeceğimiz günlere içelim” dedi.

“adresi olmayan bir umudun varsa, ambulans mutlaka gelir, sadece ne kadar süreceğini bilemezsin” dedim.

o sırada ne yapıyordu bilmiyorum. ben sıkılıyordum sadece, ölesiye sıkılıyordum. bir sigara daha yaktım, “ölümsüz olan için yaz dedim. onu zamana mıhla, hadi!”

sustu.

hayatıma sözcükleriyle nüfuz eden “delinin teki”ydi. ben de öyleydim. sözcükleri bir gün ilacım olabilirdi. bu belki de kötüydü.

görünüşte sorun yoktu aslında. sadece korkuyordu, ben de farklı hissetmiyordum.
sonra birden korku imparatorluğunun şarap mahzeninde “biz” olduk. kafamız bi’ dünyaydı. fıçıları birer birer delip, şarap yağmurunun altında yıkandık.

dünyaya bipolar bozukluk teşhisi konmuştu; ne yapacağını kestiremiyordum. neyse ki delirmiştim, birbirimizi anlıyorduk.

zihnim böyle bir şey olmalı ya da şöyle

2007-09-03T02:42:00.000+03:00

sarsıntı

2007-09-03T02:36:00.000+03:00

siyah-beyaz

2007-09-03T00:27:00.000+03:00

kardeşim

2007-09-02T23:05:00.000+03:00

hayatım aşağı yukarı sizinki gibi; anlamsız.

bu fotoğrafta sebeplerimden birini paylaşıyorum.

dünyanın en az ziyaret edilen sitesi: sır saklamak için iyi bir yer.

2007-07-15T21:47:00.000+03:00

son birkaç aydır buraya gelen, kısa süreliğine de olsa teğet geçtiğimiz insanların istatistiklerini tutuyorum. ortalamaya baktığımda pek çok hafta 5-6 kişiyle karşılaştığımızı görüyorum. bu, haftada bir kişiden az eder! üstelik siz o kutsal “tık”larınızdan bir kaçını bu siteye bahşeden(sayılı nefes gibi oldu bu tanım) insanların bir kaçını kişisel olarak da tanıyorum. inanıyorum ki kişisel olarak tanımadıklarım da bizden birileri olmalı. biz bizeyiz yani. haftalık sıfır “tık” ortalamasıyla sanal alemin en güvenli yerlerinden birindeyiz.
blog, ismine yaraşır trafiğiyle yolculuğuna devam ediyor.
kişisel ıvır zıvır’a rast gelen, dokunan, bi’ arkadaşa bakıp çıkan herkese teşekkür etmeyeceğim. teşekkür etmek nezaket icabı yapılan bir jest olur böyle durumlarda. varlığınızdan mutlu olduğumu söylemek isterim yalnızca.
arada klavyeye sarılıp iz bırakanlarınız oluyor. evet iz demeliyim bunlara, zira sığ olmanın çok ötesinde gerçekten derinlikli, değerli yazılar görüyorum yorumlarda.
anlaşılan burası böyle bir yer; bu tüpsüz dalışta, kelimelerin gücü adına birbirimize karışıyoruz. daha güçlü kelimelerle daha derinlere inmek için, yola devam!

uyu

2007-06-17T01:32:00.000+03:00

uyu ve iyi ol. çünkü uykum yok. orada cansızmış gibi durman kâfi. içimdeki kan kuyusundan bir kova daha çekeceğim şimdi. bir kova dolusu kanı kafamdaki imgenin başından aşağı boca edeceğim. kırmızının içinde, bembeyaz tenin başka türlü ışıldayacak. kafandan ne geçtiğini asla bilemeyeceğim. delilerinki gibi birden patlayan kahkahalarını izleyeceğim. tek gecelik acımızın anısı bir kere daha düşecek aklıma. tek geceye sığdıramadığım sevgiyi, tek gecelik umarsızlığınla değiştireceğim.
dünyanda mülteci olduğumu anlamakta güçlük çekeceğim. biri sığınağın kapısını açıp gün ışığını yüzüme çarptığında, afallayıp kalacağım öylece.
bir sigara yakıp yüzüne bakacağım. yavru köpek bakışlarını takınıp “böyle olmasını istemezdim” diyeceksin. hem de tek kelime söylemeden…
uyu ve iyi ol. çünkü iyi değilim. iki hayal kırıklığı arasına sokuşturulmuş bize ait beyaz boşluğa ve artık onunla baş başa olmaya katlanamıyorum. gözlerimi örten perdeye, göremediklerimin peşine düşmeye ve çarpıp çarpıp yorgun düşmeye dayanamıyorum.
anlamsız ama yatıştırıcı etkili sebepler arıyorum kendime. kanayan yerlere tampon yapmak gelmiyor içimden. yüzüne bakıp tek kelime etmek istemiyorum. kelimelere ihtiyacımız olmaz sanırdım ama yetemiyorlar artık. kelimeler aramızdaki nehirde can veriyor.
umurumda değiller. kendi sonlarına bırakıyorum onları; nasılsa sonu gelmiyor. iyi ki de bitmiyorlar. boğuldukça yenileri doğuyor kelimelerin. söyleyemediklerime dokunan kelimeler arıyorum bu gece. dilimin ucuna gelene kadar bildiklerimin hepsini boğacağım bu nehirde. içimdeki kan kuyusu kuruyana dek başından aşağı boşaltacağım hepsini.
uyu ve iyi ol. çünkü seninle derdim yok, kendimi affedemiyorum.
not: yazı www.sosyoblog.com adresinde de yayınlanmaktadır.

midem

2007-03-14T16:58:00.000+02:00

midemde ne işin var lanet olası! “o an”ı sonsuza kadar hissetmekten korkuyorum. sahip olunamayanlardansın, bunu çok iyi biliyorum. sana sahip olmak demek seni öldürmek demek: yüzündeki ışığın sönmesi, mide bulantıları içinde, bok kokan bir kafesin içinde hapsolman demek... bunu bilmek ve bu uzaklıkta durmak hiç kolay değil. midemdeki izini kusmak istiyorum. uyandığımda hissettiğim sızı bir kaç on günü mahvetmeye yetecek kadar derin.
belki de bunu bildiğin için yoksun ve olmayacaksın.
tuhaf hissediyorum... uçurumdan beraber atlamışız sonra benim paraşütüm açılmamış gibi. düşmeye devam. ya da sen sandığım şeyle birlikte düşerken, birden silüetine dönüşmen ve yok olman gibi.
ne işin var midemde? aklımın en tozlu köşelerinden geçerken dokunduğun her objeyi hayata döndürüyorsun. onlar hayata döndükçe, içimdeki otomobil bariyerlere çarpıp duruyor.
geri geri geliyor, vitesi değiştirip gazı köklüyor ve tekrar güm! bu, paramparça olana dek sürecekmiş gibi hissediyorum. içimde bariyer kalmayana dek. özgür olana dek!
iyi de, midemde ne işin var? “seni içime almak istiyorum”, dedim. “kusura bakma ama çok duydum bunları”, dedin. özgün olmaya çalıştığımı kim söyledi ki sana? o an akciğerlerimi kusuyordum masaya. o an kalbimin irinini boşaltıyordum.

olmayana

2006-09-25T00:13:00.000+03:00

o kadar aşığım ki, seni hatırlatan herhangi bir koku/şarkı/imge/sözcük vs. hemen boşaltabilir gözyaşlarımı.
o kadar kişiliksizsin ki; boyun, huyun, gözlerin aklıma gelemiyor, hiç bir kalıba sığdıramıyorum varlığını. aptal bir aşk şarkısında seni hatırlasam; biçimsiz, sürreal, dumanlı ve likit, yarı var-yarı yok bir his oluşuyor içimde. evet sadece bu.
tasavvurun yok evrende ve bu yüzden kavuşamayacağız. hayalini alıp, herhangi bir varlıkta yansımasını görmeye çalışacak kadar aptal da değilim. bunu yaptığımda sen kaybolacaksın, ben de yanacağım. gerek yok. cidden yok.
orada öylece durman ve bedensizleştikçe var olman, müthiş! elle tutulur yalnızlıktan çok daha iyi bir kere...
her sabah otobüste, metroda, kalabalıkta parçalarını topluyorum. birleştiklerinden hiç bir şeye benziyorlar, yani sana.
iyi ki yoksun, iyi ki sana bu kadar aşığım. iyi ki bu kadar iyi hissediyorum. iyi ki iyi...

boş

2006-09-23T00:08:00.000+03:00

dali time

2006-08-16T00:56:00.000+03:00

a bunch of light

2006-08-16T00:37:00.000+03:00

consumption

2006-08-16T00:32:00.000+03:00

musical abstraction

2006-08-16T00:24:00.000+03:00

v 1.0

v1.1

v1.2

v1.3

piç yazı

2006-08-14T23:06:00.001+03:00

not bir: bu metin bir duygu sömürüsü aracı olmadığı gibi gövde gösterisi platformu da değildir. bir tür yazılı düşünme denemesidir. yazıyı okurkenki duygu ve düşünce halinize göre anlamanız, hafife almanız, dalga geçmeniz ya da sempati duymanız olasıdır. gel gör ki bu hiç bir şeyi değiştirmez. zira dengesizlik insanın özünde mevcuttur ve insan bugün ağladığına yarın gülebilir. yazar da bu yazıyla ilgili ileride hissedeceklerini kestirememekte ve yazının arkasında durmayı garanti etmemektedir. dolayısıyla ortada sahipsiz bir yazı vardır. bazı zamanlarda bazılarımızın sahip çıkacağı bir yazı. piç de diyebiliriz bu yazıya. piç yazı.
başlayalım.yazı kendini yazmaya başlıyor. ben aracı oluyorum. biraz da kendimden katıyorum.bir iki üç....

aidiyet duygusuyla kendimi bildim bileli sorunum var. üzerime yapışmış, zift gibi bir "ait olamama" duygusu taşıyorum içimde. bu aslında beni "ait olamayanlar"a dahil ediyor. oraya ait oluyorum. ama emin olun bu "aidiyet" normal değil. kimsenin birbirinden haberdar olmadığı, haberdar olsalar da iletişim kuramadığı, sürekli olarak "diğer"inden kaçtığı bir topluluk düşünün. tam da öyle. toplu olarak hareket etmekten kaçınan bir topluluk. üstelik topluluk olma duygusu da bu tek başınalıktan geliyor. biliyorum böyle hisseden çok insan var. lakin bu duyguyu dönemsel hissedenlerle kendimi bir tumuyorum. evet hepimiz ergen olduk, sivilce çıkardık, bunalıma girdik.bahsetttiğim şey bundan daha ötesi.

her neyse... işte üstümdeki bu "ziftli duygu" topluluklarla arama hep bir perde koydu.dahil edilmek istendiğim gruplardan uzak durdum, insanlara kapıyı açmadan önce tonlarca soru sordum, gelişine yaşamadım vs...
evet kolay olmadı ancak bunun çok faydasını da gördüm. bu perdeden geçen insanları kendimden bildim. benim gibi değillerdi ama farklılıkları o kadar özeldi ki, hepsinden acayip şeyler öğrendim. hepsi benim için çok önemliydi.
yıllar geçti ve zaman eleğini elemeye başladı. elimde sadece bir kişi kaldı. şu an o da kendi derdinde çünkü ağır dertleri , benim bile dokunamadığım yaraları var... yapacak bir şey olmadığına neredeyse eminim.
elde var kendim ve yalnızlık. ama o şarkılarda geçen ilişki sonrası yalnızlığı değil. bu daha gerçek bir yalnızlık. kendime kaldım sanırım. msn listesinde 133 kişiyle yalnızım. telefon listesinde 250 kişiyle yalnızım. her gün konuştuğum 34 insanla yalnızım. kendimle yalnızım. evde yalnızım. dünyaya bağlanıyorum ama yalnızım.
bu istatistiklere bakarak bunun gürültülü bir yalnızlık olduğunu söylemek mümkün. onu susturmak için fonda gündelik konuşmalar, elden düşmeyen sigaralar, sürekli çalan bir kaç depresif şarkı var ve bir sürü soru var.
niye yazdı bu yazı kendini? ve şimdi neden durdu birdenbire? bilmiyorum..devamı gelirse aktarıyor olacağım. piç yazı işte. yine kafasına göre dolaşmaya çıktı.
iyi gece.

düşünmekten biraz fazlası- devam, devam, devam!

2006-08-09T14:43:00.000+03:00

savaş karşıtı hareket ülkemizde de yükselişte.
www.weaccuse.net sitesinde ayşe gül altınay, koray çalışkan, zeynep çağlayan gambetti, perihan mağden, taha parla, latife tekin ve yıldırım türker ortak bir bildiri hazırlayarak imzaya açmışlar. imzalayanlar listesinde yerli ve yabancı 4000'den fazla-duyarlı- insan var. 15 ağutos 2006 günü bu imzalar konuyla ilgili pek çok merciye gönderilecek.
insanın bu küçük hareketle "duyarlı" sıfatını kazanması hem ilginç, hem üzücü. ancak bugün öyle bir noktadayız ki pasifize edilmiş, edilgen seyirci konumunda milyonlarca insan var. bir şekilde izlemenin ötesine geçenleri diğerlerinden ayırmak gerekiyordu, biz de "duyarlı insanlar" dedik onlara. halbuki duyarlılık "canlı"nın doğasında mevcut. insanın ise "duyumsadığı"nı analiz ederek ona karşı "davranma" yetisi mevcut. ama maalesef gün geçtikçe bu özelliğimizi kaybediyoruz.
her neyse...bu güzel girişimin öncüsü olan bu "bir avuç aydın"ımızı tebrik ediyor ve destekliyorum.
yııldırım türker'le, perihan mağden'le aynı hareketin içinde yer almaktan guru duyuyorum.
haydi imzaya!

düşünmekten biraz fazlası-ek

2006-08-07T21:35:00.000+03:00

"sanal siyah kurdela eylemi" ni bu bloga özgü zannediyordum. black ribbon society'yi bilmekle birlikte şu sıralarda savaş karşıtı böyle bir hareket olduğundan habersizdim.
cahilliğim affola. bu da fikrin orijinin bu blog olmadığını gösteren bir gelişme. bununla birlikte bir önceki yazıda bahsettiğim eylem bir "aidiyet" duygusu geliştirmek üzere değil de bilakis bu duyguyla problemleri olan(benim gibi) insanların kendilerini hiç bir şeye bağlı olmadan özgürce ifade edebilmeleri için bir çıkış yolu olarak düşünüldü. bu nedenle de herhangi bir manifestoya da sahip değil. avatrımıza koyduğunuz şey aynı kurdela olmak durumunda olmadığı gibi kurdela olmak zorunda da değil. kısacası "kendi eylemini kendin yarat".
son olarak bu eylemden bahsettiğim arkadaşalarımın pek çoğunun avatrında şu sıralarda siyah birer kurdela bulunuyor. msn listeme baktığımda siyah kurdelaların çoğaldığını gördükçe seviniyorum.
"siyah kurdelasız günlere" diyerek ayrılalım huzurunuzdan.

düşünmekten biraz fazlası.

2006-08-02T20:53:00.000+03:00

bir önceki yazıda savaştan ve soru sormaktan bahsettik. bugün bir arkadaşımın msn avatarında bu siyah kurdelaya rastladım. savaşa karşı tavrını belli etmek adına bu işareti kullandığını söyledi. fikri çok sevdim. evet bunu msn'de kullanmak dünyayı değiştirmezdi ancak kullanan kişinin bu konuyu düşündüğünü ve buna karşı tavır aldığının da göstergesiydi. bunu yapmanın tabii ki binlerce yolu var. fakat bu binlerce yolun varlığına rağmen hareket etmek zor geliyorsa, vakit bulunamıyorsa vs. msn avatarında siyah kurdela kullanmak sanırım dünyanın en kolay eylemi. bugünden itibaren ben de bu kurdelayı kullanarak savaşın kafamı bozduğunu, onu kınadığımı, kan üzerinden siyaset yapan oluşumlardan nefret ettiğimi ifade ediyor olacağım. bu vesileyle internet kullanıcısı her bireyi "sanal siyah kurdela" eylemine davet ediyorum. bu eylemin illegal, politik vs. hiç bir oluşumla ilgisi yoktur. eyleme katılmayı tercih edenler eylemin şekli, uygulanışı vs. ile ilgili fikir bildirebilir ve gidişatı yönlendirebilirler. destek veren herkese şimdiden teşekkürler.
savaşın boyutu, zararları, dünya devletlerinin olaya yaklaşımları gibi konuları merak edenler www.fromisreltolebanon.com adresine bakabilir hatta bir adım ileriye giderek barış için bir imza bırakabilirler. sitedeki fotoğraflar cidden çok acı ve yaralayıcı. bu tarz fotoğraflara bakmaya alışık değilseniz girmemenizi tavsiye ederim.
son olarak her ne kadar bugünlerde gündem dışı kalsa da ırak'ta da kanlı bir iç savaşın devam ettiğini not düşelim.
deniz'e teşekkürler.

evet evet benim de canım yanıyor.

2006-07-31T23:29:00.000+03:00

şu lübnan meselesi. siyasi, ekonomik bok püsür bir sürü boyutuyla ilgilenmiyorum. buradan "dünyaya barış gelsin" "savaşlar dursun lütfen" diye demeçler verip, "iyi" ve "ahlaklı" insan olmanın konforlu sularında yüzmeye hevesli bir sevgi kelebeği de değilim. insanların güç, para, hırs vs. için can almalarına alıştım. siz de alışın, alışık değilseniz. yapacak pek bir şey göremiyorum. ancak bu konuda fikir bildirmek hepimizin sorumluluğu.
körleşiyoruz. ekrana kan yansıdıkça duyarlılığımız azalıyor. bunun olması da çok doğal. ama doğal olması gereken bir şey daha var: insan fark edebilir! ve iradesini kullanarak dayatılana karşı çıkabilir. en azından düşünce özelinde.
sadece soru: bu kimin dünyası, kimin hayatı, kimin canı, kimin nesi; neden böyle, nasıl oldu, nerden nereye geldi, ne yapılabilir, neyim ben?
biliyorum zorlanmaya başlıyoruz bu sorularla çarpıştığımızda. ama yaşamın bir anlamı varsa da yoksa da bu soruları sormak süreci inanın anlamlı kılıyor. duyarlılığını kaybetmeye başlayan herkes zaten yürüyen cesete dönüşüyor. "aynılaştırılmış" birer ceset. hala ölmediyseniz lütfen sorun!

out of concept

2006-07-31T23:23:00.000+03:00

madem ki kişisel, madem ki ıvır zıvır o halde belli bir tarza sahip olması gerekmiyor diye düşünmeye başladım. eh popülist kaygıları da yok bu blogcuğun. bundan sonrası daha da bilinmez artık. kusar mısın, kusturur musun...
bakalım.
türlü türlü
ıvır zıvır olacak burda.
eh biraz kişisel evet.
ama o kadacık hakkımız olsun.
dünyada sadece kendimize ait, gerçek bile olmayan bir alan.
bunu haketmiyor muyuz?
bilmiyorum.
gerçekten.
sustum.

kaza

2006-07-31T23:15:00.000+03:00

28 temmuz cuma günü işle ilgili fotoğraf çekmek için anadolu yakasına geçtik. dönüşte tam da köprü üzerinde zincirleme bir kazada zincirin son halkası olduk. şanslıyız ki bize bir şey olmadı. bir süre trafiğe kapatılan köprü işte böyle bir fotoğrafı mümkün kıldı. kazanın şokuyla tekniğe çok dikkat edemedim gerçi ama boş bir boğaz köprüsü fotoğrafını paylaşayım istedim.

klozet

2006-07-18T23:53:00.000+03:00

bu alandan bahsediyorum.midem bulandığında geliyorum.böğürüp gidiyorum.az önce farkettim, saolsun farkettirdi(o); hep aynı şeyleri kusuyorum.başka şeyler denemenin zamanı geldi...

"enjoy the silence!"

2006-07-18T23:48:00.000+03:00

hayat:

2006-07-18T23:45:00.000+03:00

gelişine vurabilme sanatıdır.sanırım.
o halde:
"hit me baby one more time!"

sun of a bitch!

2006-07-18T23:41:00.000+03:00

kelime oyunları da yetmeyecek o'na ışık vermeye.ufff.ne yapmalı?

umutlar uyku hapıysa?

2006-07-18T23:30:00.000+03:00

o halde battık.uyuyoruz.hem de hareket halinde!
"on yüz milyon baloncuk" yetmeyecek kurtarmaya.hoş, onlara sahip olsak da "ask for more!" diyeceğiz. biri gelip "hayatın tadı"nı anlatacak sonra.işte de o da tatsız gelince...
gazlı soru işaretleriyle havaya uçacağız. birileri "likit hayat şişesini" salladıkça tedirgin olacağız. korkmayalım, neyse ki uyku haplarımız yanımızda...

you better stop!

2006-07-18T23:16:00.000+03:00

mani

2006-07-18T23:08:00.000+03:00

sende ışık görmüyorum!!!

2006-07-18T23:03:00.000+03:00

life is liquid!

2006-07-18T22:59:00.000+03:00

güç illüzyonu! - güneş tutulması

2006-07-18T22:48:00.000+03:00

güneş ellerimde!
ve birazdan ölecek...

yardım edebilir miyim?

2006-07-18T22:45:00.000+03:00

tepki

2006-06-04T01:39:00.000+03:00

coca cola tadında hayatın tatsız tarafı

2006-06-04T00:59:00.000+03:00

elimdeki teneke kutu ruhuma yapışmaya başladı.alarm!

does system really recovered from the serious error?

2006-06-01T00:58:00.001+03:00

o meleği bıçakladın istemeden de olsa. kanatları kanıyordur şimdi; rüyasında senin silüetlerine çarpıp uyuyamıyordur. kanı aktıkça biliyorum - lanet olsun- senin de için acıyordur...
bense "paradoksu yaşam biçimi haline getirmeye cesaret edebilenler için büyük bir alkış!" istemekten başka bir şey yapamıyorum.

son

2006-06-01T00:40:00.000+03:00

ayrılırken kolonlarına sarılıp ağlamadım. .tuvaletini son kez ziyaret ederken de içim pek acımadı doğrusu. koridorlarında son kez afiş panılarına bakarken de cız etmedi içim. sen bir binaydın sonuçta. içinde ne saçmalıklar gördüm ve ne güzellikler. işte o güzel anları hatırladım şimdi. benden aldıklarını ve bana kattıklarını. onca samimiyetsiz ilşki ve bir avuç sağlam insan. bir avuç omuzuna yaslanabilceğim, arkamı dönebileceğim, sabahlara kadar konuşabileceğim insan. bir avuş dediysem lafın gelişi; aslında o kadar azlardı ki... iyi ki de azdılar.onlar sayesinde sıradan hissetmedim kendimi; hepsi de ayrı tuhaftı. "o bir avuçtan az" insanla hayatımın dörtte birini paylaştım. haftalar, aylar boyu; bitmemecesine. "ve hayat her şey yolundayken, dur dedi artık"... ve bitti. beynimde koridorlardan, kantinden, dersliklerden kolajlar kaldı. beni ben yapan parçların bir kısmı bu kadrajlarda yaşandı. iyiydi, kötüydü, depresifti, deliydi, amaçlı- amaçsız...
onlarcasına çevirdim gözlerimi koridorlarında; hepsi ayrı dünyaydı. kimisi anlamadı beni, bazılarına da ben dokunamadım.her neyse.bugün...son günün akşamında hafızamı yokladım, bu koridorlardan bana kalan duyguyu tanımlamaya çalıştım. tanımı yoktu karman çormandı; tıpkı hayatım gibi. ama sevdim. herşeyiyle sevdim bu zamanları.
sevgili okulum.saol!
her şey için.

savunma mekanizmalarımı yeni yağladım

2006-04-29T20:47:00.000+03:00

naif kuyularımdan giremeyeceksin artık; hepsinin üstünü alçıyla kapattım.
yok girmeye zorlarsan kendini, alçının üzerinde zıplaman gerekecek ve belki de düşeceksin içime.

kendine yetebilmek, ambulans gelene kadar hayatta kalabilmektir.

2006-04-29T20:45:00.000+03:00

ambulansın gelişini gurur meselesi yapmaya gerek var mı?

self confidence is being tested...%67 completed..!!system has been recovered from a very serious error!!

2006-04-29T20:34:00.000+03:00

sonuçlardan çok süreçlerden keyif alanlar için büyük bir alkış istiyorum...

düşünüyorum; tam da bu yüzden yokum!

2006-03-09T18:44:00.000+02:00

akbil doldurmak için gişenin önündeyim "10 milyon lütfen diyorum". görevli işlemi yapıyor, teşekkür ediyorum; "o", kartı suratıma fırlatıyor. düşünüyorum.
otobüsteyim, bakışları üzerimde geziniyor, farkedip kafamı ona doğru çevirdiğimde, "o" yüzünü tersine çeviriyor.anlam veremiyorum.
"aşk" a benzer kelimeler dökülüyor ağzımdan. kayıtsız, gözümün içine bakmaya devam ediyor. o "hedonist pırıltıyı" görüyorum gözlerinde. bu elbisenin o'na bol geldiğini anlıyorum. neresinden tutsan oturmuyor üzerine. gözlerindeki pırıltı siyah bir kuyuya dönüşüyor.tam düşecekken "hayır" diyorum, ceketimi alıp çıkıyorum bu "sakatlık"tan.
o'nlardan o kadar fazla var ki, düşünmeden edemiyorum.tam da bu yüzden teğet geçtiğim hayatlara ait olamıyorum.küçülüyor hareketlerim, sesim kısılıyor, elimi eteğimi çekmeye başlıyorum hayata dair ve dahil olan her şeyden...düşünüyorum. tam da bu yüzden yokum!tam da bu yüzden...tam da...

bu hayatın aşkı yok!

2006-02-28T16:29:00.000+02:00

bulamamaya hazır mısın?

bir gün herkes 15 dakikalığına dost olacak

2006-02-16T18:32:00.000+02:00

gece

2006-02-06T14:38:00.000+02:00

soğuk.mide bulantısı.sarılmak.depresif mutluluk, mutlu uykusuzluk.yüzümde kocaman gülücükler, midemde ısırıp duran yılanlar.korku ve haz, uçuk ve sıradan zamana sıkışmış; takılmış kalmış; ardı öncesi yok.sadece orda.o an var olabilir ancak.ve hemen kaybolmalı.gece bitmesin.yatağımda ne işi var poseidon'un sevgilisinin?
iyi ki var.iyi ki burda.sabaha dek seyrediyorum yüzünü.arada bir içi ürperiyor,üzülüyorum onun için, kendim için.bizim için kusmak istiyorum bütün geçmişi; midemdeki yılanlar ölmek bilmiyor.kanlı lekelerle tükürmeliyim hepsini.aptal pandora neden açmış ki kutuyu...umut kalmış içinde kutunun, öyle söylüyor.inanamıyorum hiç bir şeye.
bir sigara...lütfen, sadece bir tane.

reset

2006-01-24T00:31:00.000+02:00

koca balyozu kaldırıp tek bir vuruşta dağıtsa biri beynimi. bütün düşünceler kelimelere, hecelere ardından harflere parçalansa...sapır sapır dökülse harfler zihnimden. sonra çizgilere ve noktalara dönüşse.rüyamdaki uçsuz bucaksız beyazlık, bana “kirlenmek güzeldir” dese yine.kirlenmeye başlasam yeniden..sonunda yine bunalınca, sağlam bir balyoz darbesi daha...

histerik

2006-01-22T21:38:00.000+02:00

koluma girdi yürümeye başladık.sandalyede oturan sakallı bir adam elindeki çizim kağıtlarına bir şeyler karalıyordu.göz göze geldik."çok güzel çizerim, otursananıza iki dakka"dedi."kalsın dedim", "biz zaten karikatürüz."
karanlık bir bara girdik, oturduk.çakmağımı eline aldı, gazı çekmeye başladı içine. "salak" dedim "öyle ölünmez, tüpü açmalısın"."olsun dedi, ölüyormuş gibi yapmak daha keyifli". karikatürdük.

delilik,sessizlik,hırs,paranoya ve diğerleri...işte hayat!

2005-12-03T18:11:00.000+02:00

Bu günlük, hayatımda hırsın yer almadığı, yarışmaya ve bir şeyleri beğendirmeye zorlanmadığım bir alan olması için yazılıyor.Okuldu, işti vs.'ydi bütün bu alanlarda herkes "ezmeye" özendiriliyor.Birilerinin üstüne basarak iş yapılıyor.
Sonra da kişisel gelişim kitapları ve bu işin "uzmanları" "her insan özeldir, bir tanedir" diyor.
Palavra!

Her neyse dediğim gibi bu günlük hayatımda kimseyi ezmek zorunda olmadığım bir alan yaratmak için yazılıyor.beğenilme, beğendirme vs. kaygısı olmaksızın beni anlatıyor.
Bir de insan çöplüğüne gittiğimde bir gün, en azından web çöplüğünde kişisel bir iz bırakıyor,
kişisel tarihimi belgeliyor.

merhaba!