düşünüyorum; tam da bu yüzden yokum!

akbil doldurmak için gişenin önündeyim "10 milyon lütfen diyorum". görevli işlemi yapıyor, teşekkür ediyorum; "o", kartı suratıma fırlatıyor. düşünüyorum.
otobüsteyim, bakışları üzerimde geziniyor, farkedip kafamı ona doğru çevirdiğimde, "o" yüzünü tersine çeviriyor.anlam veremiyorum.
"aşk" a benzer kelimeler dökülüyor ağzımdan. kayıtsız, gözümün içine bakmaya devam ediyor. o "hedonist pırıltıyı" görüyorum gözlerinde. bu elbisenin o'na bol geldiğini anlıyorum. neresinden tutsan oturmuyor üzerine. gözlerindeki pırıltı siyah bir kuyuya dönüşüyor.tam düşecekken "hayır" diyorum, ceketimi alıp çıkıyorum bu "sakatlık"tan.
o'nlardan o kadar fazla var ki, düşünmeden edemiyorum.tam da bu yüzden teğet geçtiğim hayatlara ait olamıyorum.küçülüyor hareketlerim, sesim kısılıyor, elimi eteğimi çekmeye başlıyorum hayata dair ve dahil olan her şeyden...düşünüyorum. tam da bu yüzden yokum!tam da bu yüzden...tam da...

bu hayatın aşkı yok!

bulamamaya hazır mısın?

bir gün herkes 15 dakikalığına dost olacak

gece

soğuk.mide bulantısı.sarılmak.depresif mutluluk, mutlu uykusuzluk.yüzümde kocaman gülücükler, midemde ısırıp duran yılanlar.korku ve haz, uçuk ve sıradan zamana sıkışmış; takılmış kalmış; ardı öncesi yok.sadece orda.o an var olabilir ancak.ve hemen kaybolmalı.gece bitmesin.yatağımda ne işi var poseidon'un sevgilisinin?
iyi ki var.iyi ki burda.sabaha dek seyrediyorum yüzünü.arada bir içi ürperiyor,üzülüyorum onun için, kendim için.bizim için kusmak istiyorum bütün geçmişi; midemdeki yılanlar ölmek bilmiyor.kanlı lekelerle tükürmeliyim hepsini.aptal pandora neden açmış ki kutuyu...umut kalmış içinde kutunun, öyle söylüyor.inanamıyorum hiç bir şeye.
bir sigara...lütfen, sadece bir tane.

reset

koca balyozu kaldırıp tek bir vuruşta dağıtsa biri beynimi. bütün düşünceler kelimelere, hecelere ardından harflere parçalansa...sapır sapır dökülse harfler zihnimden. sonra çizgilere ve noktalara dönüşse.rüyamdaki uçsuz bucaksız beyazlık, bana “kirlenmek güzeldir” dese yine.kirlenmeye başlasam yeniden..sonunda yine bunalınca, sağlam bir balyoz darbesi daha...

histerik

koluma girdi yürümeye başladık.sandalyede oturan sakallı bir adam elindeki çizim kağıtlarına bir şeyler karalıyordu.göz göze geldik."çok güzel çizerim, otursananıza iki dakka"dedi."kalsın dedim", "biz zaten karikatürüz."
karanlık bir bara girdik, oturduk.çakmağımı eline aldı, gazı çekmeye başladı içine. "salak" dedim "öyle ölünmez, tüpü açmalısın"."olsun dedi, ölüyormuş gibi yapmak daha keyifli". karikatürdük.

delilik,sessizlik,hırs,paranoya ve diğerleri...işte hayat!

Bu günlük, hayatımda hırsın yer almadığı, yarışmaya ve bir şeyleri beğendirmeye zorlanmadığım bir alan olması için yazılıyor.Okuldu, işti vs.'ydi bütün bu alanlarda herkes "ezmeye" özendiriliyor.Birilerinin üstüne basarak iş yapılıyor.
Sonra da kişisel gelişim kitapları ve bu işin "uzmanları" "her insan özeldir, bir tanedir" diyor.
Palavra!

Her neyse dediğim gibi bu günlük hayatımda kimseyi ezmek zorunda olmadığım bir alan yaratmak için yazılıyor.beğenilme, beğendirme vs. kaygısı olmaksızın beni anlatıyor.
Bir de insan çöplüğüne gittiğimde bir gün, en azından web çöplüğünde kişisel bir iz bırakıyor,
kişisel tarihimi belgeliyor.

merhaba!